Eekhrn zkt eekhrn
David Sedaris
Lebowski, 2010
vertaling: Irving Pardoen
oorspronkelijk verschenen als:
Squirrel Seeks Chipmunk
uitgeverij: Querido, Amsterdam
Andere boekfragmenten:
boekfragment:
De nacht in
Olaf Olafsson
boekfragment:
Vita
Melania Mazzucco
boekfragment:
Kampvuur
Julia Franck
boekfragment:
Klein verhaal van een grote gekte
Rob Kappen
boekfragment:
Onder de vulkaan
Malcolm Lowry
boekfragment:
Callahan en andere gedaanten
Onno Kosters
boekfragment:
Lezen &cetera - gids voor de wereldliteratuur
Pieter Steinz
boekfragment:
Bankvlees
Jan van Loy
boekfragment:
Onder het vee
Rutger Kopland
boekfragment:
Een man in de tuin
Rutger Kopland
boekfragment:
De Amerikaan die ik nooit geweest ben
Chris Keulemans
boekfragment:
De vernuftige edelman Don Quichot van La Mancha
Miguel de Cervantes Saavedra
boekfragment:
Terug naar huis
Natasha Radojcic
boekfragment:
Dansen met de kippen
Jim Heynen
boekfragment:
Rondo veneziano
Gerrit Krol
boekfragment:
De rokken van Joy Scheepmaker
Gerrit Krol
boekfragment:
De egyptoloog
Arthur Phillips
boekfragment:
Praag
Arthur Phillips
boekfragment:
Verkleed als mens
Wouter van Oorschot
boekfragment:
De bekende wereld
Edward P. Jones
boekfragment:
Zorro: op weg naar zijn lotsbestemming
Isabel Allende
boekfragment:
De laatste raamgiraf
Péter Zilahy
boekfragment:
De hut van oom Tom
Harriet Beecher Stowe
boekfragment:
Ragtime
E.L. Doctorow
boekfragment:
Langzaam lopen is al verdacht
Arjan Peters
boekfragment:
Het Vijftig Jaars Zwaard
Mark Z. Danielewski
boekfragment:
Purgatorio
John Haskell
boekfragment:
De rusteloze supermarkt
Ivan Vladislavic
boekfragment:
Zuidwester meningen
D. Hooijer
boekfragment:
Afgunst
Kathryn Harrison
boekfragment:
Watt
Samuel Beckett
boekfragment:
Sonny Boy
Annejet van der Zijl
boekfragment:
Bittere vruchten
Achmat Dangor
boekfragment:
Kreutzersonate
Leo N. Tolstoy
boekfragment:
Reis naar het einde van de nacht
Louis-Ferdinand Céline
boekfragment:
Vreemd
Bob Rigter
boekfragment:
Gloed
Sándor Márai
boekfragment:
Handboek voor de levenskunst
Wilhelm Schmid
boekfragment:
Boetekleed
Ian McEwan
boekfragment:
In Babylon
Marcel Möring
boekfragment:
Lezen op locatie
Pieter Steinz
boekfragment:
Het web van de wereldliteratuur
Pieter Steinz
boekfragment:
Zwarte Mamba
Nadifa Mohamed
boekfragment:
Eekhrn zkt eekhrn
David Sedaris
|
Nederlands
EEKHRN ZKT EEKHRN — DAVID SEDARIS
De gewone eekhoorn en de wangzakeekhoorn
Toen de gewone eekhoorn en de wangzakeekhoorn twee weken iets met elkaar hadden, bleken ze geen onderwerp van gesprek meer te hebben. Eikels, parasieten, de onverbiddelijk naderende herfst – deze onderwerpen hadden ze al in het eerste uur van hun samenzijn afgehandeld, waarna ze elkaar buiten adem en met koppen als boeien hadden aangekeken. Twee keer hadden ze een lang gesprek gevoerd over honden, waarbij ze elk getuigd hadden van hun algemene afkeer ervan en zich hadden afgevraagd wat zij van het leven zouden vinden als iemand twee keer per dag een bord met eten voor hun neus zou neerzetten. ‘Ze zijn verwend tot op het bot, daar komt het op neer,’ had de eekhoorn gezegd, en de wangzakeekhoorn had zijn pootje op het hare gelegd en gezegd: ‘Zo is het maar net. Eindelijk iemand die het echt snapt.’
Vrienden hadden gewaarschuwd dat hun liefde geen toekomst had, maar steeds waren ze ervan overtuigd dat de sceptici niet alleen ongelijk hadden, maar gewoon jaloers waren. ‘Zij zullen nooit begrijpen wat wij met elkaar hebben,’ zei de eekhoorn dan, waarna ze samen stil bij elkaar bleven zitten, hopend op een vloedgolf of een geweerschot – wat dan ook, als het maar gespreksstof opleverde. | | 1. |
| EEKHRN ZKT EEKHRN — DAVID SEDARIS
Toen ze op een avond in een barretje zaten dat gerund door een paar uilen, sloeg de eekhoorn na een lange stilte met de vlakke hand op tafel. ‘Weet je waar ik van hou?’ zei hij. ‘Ik hou van jazz.’
‘Dat wist ik niet,’ zei de wangzakeekhoorn. ‘Mijn god, jazz!’ Ze had geen idee wat jazz was, maar was bang dat het stom zou klinken als ze ernaar vroeg. ‘Wat voor soort precies?’ vroeg ze, in de hoop dat zijn antwoord meer duidelijkheid zou verschaffen.
‘Nou, alle soorten, eigenlijk,’ zei hij. ‘Vooral de vroegere.’
‘Ik ook,’ zei ze, en toen hij haar vroeg waarom, zei ze dat de latere soorten naar haar smaak gewoon te laat waren. ‘Bijna alsof ze overrijp zijn of zo. Snap je wat ik bedoel?’
Toen reikte de gewone eekhoorn voor de derde keer dat ze elkaar kenden over tafel en pakte haar pootje.
Bij thuiskomst die avond wekte de wangzakeekhoorn haar zus, met wie ze een kamer deelde. ‘Luister eens,’ fluisterde ze. ‘Je moet me iets uitleggen. Wat is jazz?’
‘Waarom vraag je dat aan mij?’ zei haar zus.
‘Dus jij weet het ook niet?’ vroeg de wangzakeekhoorn.
‘Ik heb niet gezegd dat ik het niet weet,’ zei de zus. ‘Ik vroeg waarom je dat aan mij vraagt. Heeft het iets te maken met die eekhoorn?’
‘Misschien,’ zei de wangzakeekhoorn. | | 2. |
| EEKHRN ZKT EEKHRN — DAVID SEDARIS
‘Nou, ik ga het vertellen, hoor,’ kondigde de zus aan. ‘Meteen morgenochtend, want dit heeft nou lang genoeg geduurd.’ Ze sloeg op haar kussen van mos en legde haar hoofd er weer op. ‘Ik heb je weken geleden al gewaarschuwd dat dit geen toekomst had, en nu zet je hier de boel op stelten. Je komt midden in de nacht aan om me met die smerige geheimpjes van je wakker te maken. Jazz nog wel. Wacht maar tot moeder hiervan hoort.’
De wangzakeekhoorn lag die nacht wakker en stelde zich voor wat haar de volgende ochtend allemaal voor onaangenaams te wachten zou staan. Stel je voor dat jazz bij eekhoorns geheimtaal was voor iets verschrikkelijks, anale seks bijvoorbeeld. ‘O, ik ook,’ had ze gezegd, en zo gretig! Misschien was het minder erg, iets in de trant van communisme of waarzeggerij, onderwerpen waar wel over gesproken werd, maar die bijna nooit in praktijk werden gebracht. Maar steeds als ze dacht dat ze wat rustiger was geworden, schoot haar weer een nieuwe mogelijkheid te binnen, de ene nog verschrikkelijker dan de andere. Jazz was het vlees van een dood lichaam waar de maden uit kropen, het was het korstje op een ontstoken oog, het was een ander woord voor rituele zelfmoord. En zij had beweerd dat ze ervan hield!
Jaren later, toen ze het allemaal wat beter kon overzien, besefte ze dat ze die eekhoorn nooit echt had vertrouwd – hoe waren anders al die afschuwelijke fantasieën te verklaren? Als hij een wangzakeekhoorn was geweest, zelfs een harde jongen, zou ze hebben gedacht dat jazz iets bekends was, een soort wortel bijvoorbeeld, of misschien een bepaald kapsel. | | 3. |
| EEKHRN ZKT EEKHRN — DAVID SEDARIS
Haar zus was ook helemaal niet behulpzaam geweest. Geen van haar familieleden, trouwens. ‘Het is niet dat ik iets tegen eekhoorns op zich heb,’ had haar moeder gezegd. ‘Maar deze… Nou ja, hij bevalt me gewoon niet.’ Na aandringen had ze wat meer gezegd, met name dat zijn nagels naar haar smaak te lang waren. ‘Een zeker teken van ijdelheid,’ had ze gewaarschuwd. ‘En nou ook nog dat gedoe met die jazz.’
Het had de deur dichtgedaan. Na die slapeloze nacht had de moeder van de wangzakeekhoorn haar gedwongen met hem te breken.
‘Tja,’ had de eekhoorn verzucht, ‘dan kunnen we het verder wel vergeten, denk ik.’
‘Dat denk ik ook,’ had de wangzakeekhoorn gezegd.
Een paar dagen later was hij stroomafwaarts vertrokken, en sindsdien had ze nooit meer iets van hem vernomen.
‘Het is geen groot verlies,’ vond haar zus. ‘Een meisje hoort niet in die bewoordingen te worden toegesproken, zeker niet door types als hij.’
‘Amen,’ had haar moeder eraan toegevoegd.
Uiteindelijk had de wangzakeekhoorn iemand anders ontmoet, en toen ze veilig en wel getrouwd was, had haar moeder geopperd dat jazz misschien een tak van de geneeskunde was die niet helemaal legitiem was – zoiets als chiropraxie. Haar zus meende van niet en dacht dat het waarschijnlijk een springbeweging of zo was, waarna ze haar stoel van tafel schoof en haar mollige benen in de lucht wierp. | | 4. |
| EEKHRN ZKT EEKHRN — DAVID SEDARIS
‘Ach jij,’ had haar moeder gezegd, ‘dat is de cancan,’ waarna ze mee was gaan doen en zelf ook een paar keer haar benen in de lucht had geworpen.
Dat zou de wangzakeekhoorn bijblijven, want ze had nooit geweten dat haar moeder een dansje kon maken of überhaupt enige vrolijkheid kon opbrengen. En zo dachten ook haar eigen kinderen over haar: saai, streng, geketend aan het verleden. Ze had alleen maar jongens, die allemaal gezond waren en van wie er slechts één weleens in moeilijkheden raakte. Hij had de gewoonte om op het verkeerde moment op de verkeerde plaats te zijn, maar hij had een goed hart, en de wangzakeekhoorn wist zeker dat met hem alles uiteindelijk op zijn pootjes terecht zou komen. Haar echtgenoot dacht dat ook, en hij is gestorven in de wetenschap dat hij gelijk had.
Een maand of twee nadat hij was overleden, had ze aan deze zoon gevraagd wat jazz was, en toen hij zei dat het een soort muziek was, wist ze instinctief dat hij de waarheid sprak. ‘Is het slechte muziek?’ had ze gevraagd.
‘Nou, wel als het slecht gespeeld wordt,’ had hij gezegd. ‘Anders is het best aardig.’
‘En is die muziek door eekhoorns uitgevonden?’
‘Mijn god, nee,’ zei hij. ‘Hoe kom je daar nou bij?’
De wangzakeekhoorn streek over haar bruinwitte snuit. | | 5. |
| EEKHRN ZKT EEKHRN — DAVID SEDARIS
‘Zomaar,’ zei ze. ‘Gewoon een gokje.’
Toen haar snuit meer wit was dan bruin, vergat de wangzakeekhoorn dat zij en de eekhoorn niets hadden gehad om over te praten. Ze vergat ook wat ‘jazz’ precies was en identificeerde het woord met al het moois dat ze had nagelaten te waarderen: hoe warme regen smaakt, de geur van een baby, het geraas van de gezwollen rivier die langs haar boom stroomt, steeds verder, tot in het oneindige. | | 6. |
|