Walking Into the Night
Olaf Olafsson
Querido, Amsterdam, 2003
translation: Victoria Cribb / Olaf Olafsson
originally appeared as:
Höll minninganna
2003,
refered to by:
The Journey Home
Olaf Olafsson
Other excerpts
excerpt:
Walking Into the Night
Olaf Olafsson
excerpt:
Vita
Melania Mazzucco
excerpt:
Campfire
Julia Franck
excerpt:
Under the Volcano
Malcolm Lowry
excerpt:
Reading &cetera
Pieter Steinz
excerpt:
Don Quixote
Miguel de Cervantes Saavedra
excerpt:
Homecoming
Natasha Radojcic
excerpt:
The One-Room Schoolhouse
Jim Heynen
excerpt:
The Egyptologist
Arthur Phillips
excerpt:
Prague
Arthur Phillips
excerpt:
The Diary of Géza Csáth
Géza Csáth
excerpt:
Lost in the City
Edward P. Jones
excerpt:
The Known World
Edward P. Jones
excerpt:
Zorro
Isabel Allende
excerpt:
The Last Window Giraffe
Péter Zilahy
excerpt:
The Sea
John Banville
excerpt:
Uncle Tom's Cabin
Harriet Beecher Stowe
excerpt:
Ragtime
E.L. Doctorow
excerpt:
The Fifty Year Sword
Mark Z. Danielewski
excerpt:
American Purgatorio
John Haskell
excerpt:
The Restless Supermarket
Ivan Vladislavic
excerpt:
Envy
Kathryn Harrison
excerpt:
Watt
Samuel Beckett
excerpt:
Bitter Fruit
Achmat Dangor
excerpt:
Kreutzer Sonata
Leo N. Tolstoy
excerpt:
Journey to the End of the Night
Louis-Ferdinand Céline
excerpt:
Embers
Sándor Márai
excerpt:
Being Your Own Friend
Wilhelm Schmid
excerpt:
The Gaze
Elif Shafak
excerpt:
Atonement
Ian McEwan
excerpt:
In Babylon
Marcel Möring
excerpt:
Pavel & I
Dan Vyleta
excerpt:
Black Mamba Boy
Nadifa Mohamed
excerpt:
Squirrel Seeks Chipmunk
David Sedaris
|
English
WALKING INTO THE NIGHT — OLAF OLAFSSON
The cypress rested in its shadow.
He tripped on the steps up to the main building but managed not to fall. Fuchsia blossoms met his eye as he straightened up; azaleas beyond them. He walked over to the cypress and leaned against it while he caught his breath. He was hot in his black suit in the afternoon sun. Reaching into his pocket, he took out a white handkerchief to mop his brow and pat his cheeks. Fairweather clouds hovered on the horizon, while closer to shore gleaming ripples tossed back and forth. He sensed a breeze, and suddenly a sharp whistling sound passed through the trees and a bell clanged in one of the towers. Once, then silence. He noticed a hint of lavender as he put the handkerchief back in his pocket and continued on his way.
The Chief had mislaid his magnifying glass. Kristjan—or, rather, Christian Benediktsson, as he had called himself since coming to this country during the Great War, twenty years ago— had spent the morning hunting for it in the old man’s bedroom and on the balcony outside, in the gothic library next door and down in the reception room, first by the teletype machine, then on the jigsaw-puzzle and chess tables, but without success. He had paused in his search for a moment when the teletype suddenly began to hum, and hesitated before the machine, waiting for the message the Chief had been expecting. | | 1. |
| WALKING INTO THE NIGHT — OLAF OLAFSSON
“What on earth can have happened to that magnifying glass, Christian?” asked the old man as his butler handed him the telegram and reported his failure. The Chief glanced at the message, then went to the window and said: “Unless I left it outside yesterday.”
Kristjan thought he remembered seeing his employer wandering around the previous afternoon with a book in his hand, Dickens, he believed, as it had the same leather binding as the collected works. Oliver Twist had been lying on the Chief’s bedside table yesterday morning but was there no longer, so it seemed likely to have been the one. He had looked round all the guesthouses, by the Neptune Pool, in the billiards room, where he remembered seeing the Chief sitting for a while before sunset yesterday, by the fountain with the statue of David, and in Miss Davies’ room, though she hadn’t been there for over a week and wasn’t expected until next weekend, when the Chief was planning a costume ball.
Had he thoroughly checked by the swimming pool? He stopped in his tracks, trying to remember whether he’d looked under the table on the side where the old man usually sat. He didn’t move on again until he’d convinced himself that he had missed nothing. | | 2. |
| WALKING INTO THE NIGHT — OLAF OLAFSSON
The magnifying glass was of medium size, with an ivory handle gilt-embossed with the Chief’s initials: WRH. He had borne it a grudge ever since the Chief fell asleep in his poolside chair last year with a book on his lap, the magnifying glass clutched in his right hand over an open page. Kristjan had been in the house fetching a cold drink for Miss Davies when he heard the screams.
He set off immediately at a trot, trying to balance the drink on its silver tray, through sunbeams and shadows, and dropped the glass at the sight of the Chief lurching to his feet with his jacket in flames. The book lay burning on the edge of the pool at his feet but he was still clutching the magnifying glass. He seemed dazed with sleep, so Kristjan grabbed him round the waist and leaped into the pool with him.
It was remarkable that the Chief had only slightly singed the back of his right hand but otherwise escaped unharmed. Once he’d grasped what had happened, he stroked his shirt where it had caught fire, and said:
“Where were you?”
Kristjan put an arm under his shoulder and helped him up onto the side of the pool, where Miss Davies was waiting for them. The gardener and two girls from the kitchen, who had rushed out when they heard the screams, now retreated out of sight so the Chief wouldn’t realize they had witnessed his humiliation. | | 3. |
| WALKING INTO THE NIGHT — OLAF OLAFSSON
“Where were you?” he repeated.
“He was just fetching me some lemonade, dear.”
She helped him indoors while Kristjan swept up the charred remains of the book and picked up pieces of glass from the path where he had dropped the drink. He worked methodically, taking care not to cut his fingers or burn himself on the still smoldering book. Oliver Twist, a first edition, bound in light-brown leather. Before going inside to change, he emptied the water from his shoes.
Kristjan quickened his pace. The hunt for the magnifying glass had disrupted his day. He pulled the watch from his pocket and squinted at it. Half past two. Monday—May 17th. “San Simeon, May 22nd, 1937,” was engraved at the top of the menu for Saturday night’s dinner. He’d found two spelling errors and had them corrected. The Chief’s shoes were waiting to be polished and he stillhad to make a clean copy of the guest list for the costume ball. A cool draft sneaked from the shadows, and for a moment he imagined someone was breathing on his neck. He started.
“Klara,” he whispered. “Is that you again?”
It was by accident that he found it on his way back to the house. A glimmer caught his eye on his way past the four statues of Sekhmet, the lion-faced Egyptian goddess of war and battle; a flicker on the balcony behind her. | | 4. |
| WALKING INTO THE NIGHT — OLAF OLAFSSON
What a relief ! He couldn’t wait to bring it to the Chief.
He wiped the dust off the handle and polished the glass with his handkerchief as he hurried back to the main building. It was getting cooler but he didn’t notice. In the distance the sky was
darkening. A whistling breeze swept over the hill but the cypress caught it. The bell clanged. He knew the Chief would be pleased to see his magnifying glass again. | | 5. |
íslenska
HöLL MINNINGANNA — OLAF OLAFSSON
Kýprusviðurinn drúpir í skugga sínum. Honum skrikar fótur á stígnum upp að aðalbyggingunni en hann hrasar samt ekki. Tárablóm í augnhæð þegar hann réttir úr sér og glóðarósir í beði handan þeirra, en hann gengur að kýprusviðinum og hallast upp að honum til að kasta mæðinni. Honum er heitt í svörtum fötum í síðdegissólinni og hann fer í vasann og nær í hvítan klút til að þerra svita af enni og vöngum. Í fjarska strjúkast góðviðrisský við sjóndeildarhringinn en nær fleyta lognöldur ljósbliki milli sín eins og börn að leik. Hann fær hugboð um andvara og allt í einu fer snarpur þytur um trén og kólfur slæst í bjöllu í öðrum klukkuturninum. Einu sinni – svo þagnar hún. Hann finnur angan af lofnarblómi í vindinum; hún berst honum um leið og hann stingur klútnum aftur í vasann og heldur áfram.
Húsbóndinn er búinn að týna stækkunarglerinu sínu. Hann leitaði að því fyrir hann í morgun í svefnherbergi hans og á svölunum út af því, í gotnesku bókastofunni við hliðina og niðri í móttökusalnum, fyrst við símritann og á borðinu með púsluspilunum, síðan hjá taflborðunum, en alls staðar árangurslaust. Hann hætti að vísu leitinni í bili þegar símritinn fór skyndilega að suða, tvísté fyrir framan tækið og beið þess að skeytið birtist sem húsbóndinn hafði verið að bíða eftir. | | 1. |
| HöLL MINNINGANNA — OLAF OLAFSSON
Hvað hefur orðið af stækkunarglerinu, Kristján? spurði gamli maðurinn þegar hann rétti honum skeytið og tilkynnti honum um leið að leitin hefði ekki borið árangur. Hann las á pappírinn í flýti, gekk svo að glugganum og sagði: Nema ég hafi gleymt því þegar ég var úti við í gær.
Kristján þykist muna eftir því að hafa séð húsbónda sinn á rölti síðdegis með bók í hendi, Dickens getur hann sér til, því hún var bundin í sams konar leður og ritsafnið. Oliver Twist var á náttborði hans í gærmorgun en er þar ekki lengur svo honum þykir líklegt að það hafi verið hún. Hann er búinn að leita umhverfis öll gestahúsin nema Casa del Monte, Hús fjallsins, við sundlaug Neptúnusar, í billjardstofunni þar sem hann man eftir að hafa séð gamla manninn sitja stundu fyrir sólarlag í gær, við gosbrunninn með styttunni af Davíð, í herbergi ungfrú Davies enda þótt hún hafi ekki verið hér í rúma viku og sé ekki væntanleg fyrr en um næstu helgi þegar þau húsbóndinn ætla að halda grímuball.
Var hann búinn að leita af sér allan grun við sundlaugina? Hann nemur enn staðar til að rifja upp hvort hann hafi nokkuð gleymt að gægjast undir borðið á bakkanum þar sem gamli maðurinn er vanur að sitja, hvort hann hafi ekki örugglega leitað þar og í stólunum tveimur við borðið, stendur grafkyrr uns hann þykist vera búinn að fullvissa sig um að ekkert hafi farið framhjá sér. | | 2. |
| HöLL MINNINGANNA — OLAF OLAFSSON
Stækkunarglerið er meðalstórt, handfangið úr hvítu beini með gylltu fangamarki húsbóndans: WRH. Hann hefur reyndar á því illan bifur eftir að húsbóndinn sofnaði í fyrra í stólnum við laugina með bók í kjöltu sér og stækkunarglerið í hægri hendi ofan á bókinni. Hann hafði verið að ná í svaladrykk handa ungfrú Davies þegar hann heyrði hrópin, hafði staðnæmst í fordyrinu á leiðinni út því eitthvað flögraði að honum í síðdegisþögninni sem honum fannst hann þurfa að henda reiður á, eitthvert flökt í hugskotinu sem truflaði hann, svo hann stóð grafkyrr og fylgdist með sólarljósinu fikra sig inn um hálfopnar dyrnar eins og það væri að reyna að friðmælast við skuggana inni fyrir.
Hann heyrði fyrst ópin í ungfrú Davies. Hann brá við og hljóp af stað, yfir sólargeislann og skuggana, og sleppti glasinu þegar hann sá hvar húsbóndinn brölti á fætur með skyrtuna og jakkann í ljósum logum. Bókin lá brennandi á bakkanum við fætur hans en hann hélt enn á stækkunarglerinu eins og það skipti hann máli. Hann virtist ekki almennilega vaknaður svo Kristján greip um hann miðjan og stökk með hann út í laugina.
Gamli maðurinn hafði sviðnað óverulega á hægra handarbaki en sloppið að öðru leyti. Þegar hann virtist vera búinn að átta sig á hvað hafði komið fyrir, strauk hann kviðinn varlega þar sem kviknað hafði í skyrtunni, en sagði svo:
Hvar varstu?
Kristján setti handlegg hans yfir öxl sér og studdi hann upp á laugarbakkann þar sem ungfrú Davies tók á móti þeim. | | 3. |
| HöLL MINNINGANNA — OLAF OLAFSSON
Garðyrkjumann og tvær stúlkur úr eldhúsinu hafði drifið að þegar ópin heyrðust, en nú fóru þau afsíðis svo húsbóndinn sæi þau ekki verða vitni að niðurlægingu sinni.
Hvar varstu? endurtók hann.
Hann var bara að ná í límonaði handa mér, elskan.
Hún studdi hann inn, en Kristján sópaði saman öskunni af bókinni og tíndi upp glerbrotin af stígnum þar sem glasið hafði brotnað. Hann fór sér hægt, gætti þess að skera sig ekki á fingurgómunum eða brenna sig á glóðinni sem ennþá lifði í bókinni. Oliver Twist, frumútgáfa, bundin í ljósbrúnt leður. Áður en hann fór inn til að skipta um föt, hellti hann sundlaugarvatni úr skónum. Það söng fugl á grein í lognþerrinum.
Kristján greikkar sporið. Leitin að stækkunarglerinu er að setja daginn úr skorðum. Hann dregur úrið úr vasanum og pírir augun þegar hann les á það. Hálfþrjú. Miðvikudagur – nítjándi maí, reiknast honum til. San Simeon, 22. maí 1937 hafði staðið efst á matseðlinum sem búið var að útbúa fyrir laugardagskvöldið. Hann hafði fundið tvær prentvillur í honum, en nú er búið að leiðrétta þær. Skór húsbóndans bíða þess að hann beri á þá og þar að auki á hann eftir að hreinrita gestalistann fyrir grímuballið um helgina. Kristján opnar dyrnar að Húsi fjallsins en lokar þeim samstundis aftur því hann finnur á sér að þar hefur enginn komið. | | 4. |
| HöLL MINNINGANNA — OLAF OLAFSSON
Svalur gustur smýgur út úr rökkvuðu húsinu áður en hurðin fellur að stöfum og örskotsstund finnst honum eins og andað sé á hálsinn á honum. Honum bregður en hann hreyfir sig samt ekki.
Klara, segir hann. Ert það þú?
Það fer þytur um hæðina en kýprusviðurinn fangar hann svo hann nær ekki lengra. Greinar hans svigna og laufið titrar, skuggar þess á jörðinni eins og bliknandi rúnir. | | 5. |
|