Bittere vruchten
Achmat Dangor
Cossee, 2005
oorspronkelijk verschenen als:
Bitter Fruit
uitgeverij: Querido, Amsterdam
Andere boekfragmenten:
boekfragment:
De nacht in
Olaf Olafsson
boekfragment:
Vita
Melania Mazzucco
boekfragment:
Kampvuur
Julia Franck
boekfragment:
Klein verhaal van een grote gekte
Rob Kappen
boekfragment:
Onder de vulkaan
Malcolm Lowry
boekfragment:
Callahan en andere gedaanten
Onno Kosters
boekfragment:
Lezen &cetera - gids voor de wereldliteratuur
Pieter Steinz
boekfragment:
Bankvlees
Jan van Loy
boekfragment:
Onder het vee
Rutger Kopland
boekfragment:
Een man in de tuin
Rutger Kopland
boekfragment:
De Amerikaan die ik nooit geweest ben
Chris Keulemans
boekfragment:
De vernuftige edelman Don Quichot van La Mancha
Miguel de Cervantes Saavedra
boekfragment:
Terug naar huis
Natasha Radojcic
boekfragment:
Dansen met de kippen
Jim Heynen
boekfragment:
Rondo veneziano
Gerrit Krol
boekfragment:
De rokken van Joy Scheepmaker
Gerrit Krol
boekfragment:
De egyptoloog
Arthur Phillips
boekfragment:
Praag
Arthur Phillips
boekfragment:
Verkleed als mens
Wouter van Oorschot
boekfragment:
De bekende wereld
Edward P. Jones
boekfragment:
Zorro: op weg naar zijn lotsbestemming
Isabel Allende
boekfragment:
De laatste raamgiraf
Péter Zilahy
boekfragment:
De hut van oom Tom
Harriet Beecher Stowe
boekfragment:
Ragtime
E.L. Doctorow
boekfragment:
Langzaam lopen is al verdacht
Arjan Peters
boekfragment:
Het Vijftig Jaars Zwaard
Mark Z. Danielewski
boekfragment:
Purgatorio
John Haskell
boekfragment:
De rusteloze supermarkt
Ivan Vladislavic
boekfragment:
Zuidwester meningen
D. Hooijer
boekfragment:
Afgunst
Kathryn Harrison
boekfragment:
Watt
Samuel Beckett
boekfragment:
Sonny Boy
Annejet van der Zijl
boekfragment:
Bittere vruchten
Achmat Dangor
boekfragment:
Kreutzersonate
Leo N. Tolstoy
boekfragment:
Reis naar het einde van de nacht
Louis-Ferdinand Céline
boekfragment:
Vreemd
Bob Rigter
boekfragment:
Gloed
Sándor Márai
boekfragment:
Handboek voor de levenskunst
Wilhelm Schmid
boekfragment:
Boetekleed
Ian McEwan
boekfragment:
In Babylon
Marcel Möring
boekfragment:
Lezen op locatie
Pieter Steinz
boekfragment:
Het web van de wereldliteratuur
Pieter Steinz
boekfragment:
Zwarte Mamba
Nadifa Mohamed
boekfragment:
Eekhrn zkt eekhrn
David Sedaris
|
Nederlands
BITTERE VRUCHTEN — ACHMAT DANGOR
Dageraad, wanneer de Bilal bhangt.
Michael had de uitdrukking van Sadrodien gehoord, het was een mengeling van Arabisch en Maleis, waarmee de oproep tot het gebed wordt beschreven die de ‘Bilal’ op elk van de vijf voorgeschreven tijdstippen doet. Michael had sindsdien geleerd dat een van de eerste volgelingen van de profeet Mohammed een zwarte man was genaamd Bilal (een trouwe dienaar, een vrijgelaten slaaf?). Wegens zijn vooruitziende blik en zijn moed – het waren gevaarlijke tijden, de eerste moslims hadden vele vijanden – viel aan Bilal de eer te beurt om de pas ontstane groep gelovigen op te roepen tot gebed. Nu klimt een man – de Europese reisfolders noemen hem een ‘muezzin’ – vijf keer per dag overal ter wereld een wenteltrap op naar de top van een toren, slaat ter ondersteuning zijn handen rond zijn benige knieen, waardoor het lijkt alsof hij een extra element heeft toegevoegd
aan het ritueel van de aanbidding, en verkondigt de wereld: Allah u Akbar! God is groot. De man Bilal is door de tijd en de mythe van persoon veranderd in begrip.
Vast niet alle Bilals zijn zwart, denkt Michael. Maar hier in Newclare is hij, natuurlijk, een immigrant uit Somalië, arm en vroom. | | 1. |
| BITTERE VRUCHTEN — ACHMAT DANGOR
Michael is bij de poort van de moskee aan Griffith Street, wanneer de Bilal van Newclare oproept tot de ochtendlijke salaat. Hij ziet de gelovigen arriveren, ze glimlachen inschikkelijk: dit is dus de verloren zoon die imam Ismail probeert weer bij de kudde te krijgen!
Wanneer de mulana arriveert, schittert de verrassing in diens ogen. ‘Wacht op me in het klaslokaal,’ zegt hij tegen Michael.
Michael gaat op de grond zitten, zijn knieën opgetrokken tegen zijn borst. Hij is uitgeput, voelt zich licht in het hoofd door gebrek aan slaap. De plek en ook het tijdstip brengen hem in een dromerige euforie.
Hij herinnert zich: hij had bij Julian een taxi genomen, lang voordat het feest was afgelopen en werd voor zijn huis in Berea afgezet. Maar achter die deur was de wereld klein, lilliputachtig. Hij stelde zich voor dat het huis een labyrint geworden was van nauwe tunnels, met boobytraps, met verborgen valluiken waardoorheen de nietsvermoedende bezoeker zou kunnen vallen. Alice in Mandela’s Wonderland. Waarom Mandela? Dat kwam later, denkt hij. Hij had zich van het huis afgewend en keerde behoedzaam op zijn schreden terug alsof hij probeerde de angst van een argwanende toeschouwer te verminderen. | | 2. |
| BITTERE VRUCHTEN — ACHMAT DANGOR
Hij was de heuvel afgelopen naar Louis Botha Avenue en toen naar Norwood, waar een straatfeest aan de gang was. Er werd gedanst en gedronken op straat, er was harde muziek, glas tegen glas als het gerinkel van metaal, een luide Gekke-Hoedenmakers-vrolijkheid, feestvierders met een glimlach die op hun gezichten geschilderd leek te zijn.
Hij herinnert zich: Lydia die op de biljarttafel ligt, die jonge Mozambikaan, João, boven op haar, als een vogel, een reiger, ongewoon zwart, zijn onhandigheid krijgt gratie door haar gekromde lichaam. Zilveren schaduwen verlichten de lieflijkheid van hun paring: groen op haar olijfkleurige huid, diep blauw tegen zijn donkere, donkere rug. Ze hield hem vast, niet minder dan dat, verankerde hem, als om te voorkomen dat hij zou wegdrijven de ruimte in, zijn hoofd in haar handen, in zijn oor fluisterend, alsof ze hem les gaf in de kunst van de seks. Aan de andere kant van de kamer, verlicht door een volle maan, stond Silas ernaar te staren, als een voyeur. Toen wankelde hij weg, als
dronken.
Hij herinnert zich: hij was weggedwaald van Grant Avenue, weg van de theatrale, geënsceneerde pret, door donkere straten, totdat de wereld tot rust kwam en hij de wind door de bomen kon horen ruisen, een ware, eenzame vredigheid. | | 3. |
| BITTERE VRUCHTEN — ACHMAT DANGOR
Ergens was hij, het leek inmiddels uren later, gestuit op een klein konvooi auto’s dat voor een huis stopte. Een belangrijk iemand in een Mercedes-Benz. Blauwe
zwaailichten gingen aan op het dak van de voorste auto toen hij bleef staan om ernaar te kijken. Een waarschuwing: doorlopen. Maar hij bleef staan, keek toe hoe de auto’s wachtten tot de hekken van de poort via een rail opengingen. Wie is die vip, vroeg hij zich af. Je zou hem gemakkelijk kunnen vermoorden. Waar zijn ze anders voor dan om wereldberoemd dood te gaan? De Mercedes-Benz had geblindeerde ramen. Ze worden beroemd om naar privacy te snakken.
Toen ging een raampje naar beneden en lachte Nelson Mandela hem toe. ‘Wat doe jij zo laat op straat, jongeman, en helemaal alleen?’
Hij was overrompeld, stond met zijn mond vol tanden. Hij moest de hele weg naar Mandela’s residentie in Houghton zijn gelopen. Hij wilde zijn hand uitsteken, een groet brengen, toen herinnerde hij zich het pistool in zijn zak en deed een stap terug.
De president keek hem onderzoekend aan: ‘Ben je bang voor me?’ vroeg hij.
‘Nee, meneer.’
‘Heb je hulp nodig?’
‘Ik ben bijna thuis,’ herinnert hij zich dat hij stamelde, alvorens naar de president en zijn steeds ongeduriger wordende lijfwachten te zwaaien en zich uit de voeten te maken. | | 4. |
| BITTERE VRUCHTEN — ACHMAT DANGOR
Naar de snelweg. Een passerende automobilist was gestopt, had hem behoedzaam van top tot teen bekeken en hem toen een lift aangeboden (misschien maakte zijn gedrongen, rillende gestalte, die kwetsbare houding die hij instinctief aannam als hij werd bekeken, dat hij er ongevaarlijk uitzag).
De rest van de nacht bleef hij zich bewust van het pistool in zijn zak, dat zijn aanwezigheid aan hem opdrong. Hij had geoefend hoe hij het snel te voorschijn moest halen, want dat was waarschijnlijk de enige mogelijkheid dicht genoeg bij Du Boise in de buurt te komen. Zou hij echt op die edele oude man hebben geschoten, vraagt hij zich nu af, omdat iets hem dat onbewust had ingegeven toen hij voor Nelson Mandela’s open raampje stond. | | 5. |
|